Expo Oostduinkerke 31/3 - 2/6/ 2012Léopold PLOMTEUX (1920-2008)
Abstractie heeft veel aangezichten en biedt tal van mogelijkheden, zeker voor een kunstenaar zoals Léopold Plomteux die met een bijzondere inventiviteit kleurige motieven hanteert en ze in een repetitieve sfeer ordent, maar daarnaast ook verrassende composities samenstelt aan de hand van wat men als vrije maar toch beheerste vormen zou kunnen omschrijven. Zij maken deel uit van een alles omvattend geheel en toch zijn zij ook alleen omdat in het over elkaar heen buitelen van donker en licht en van diverse kleurenvlakken individuele ritmes groeien die afzonderlijk zinvol en welsprekend zijn ook als het totaalbeeld hen hardnekkig wil vasthouden.
Léopold Plomteux plaatst aldus coupures naast elkaar, hij laat ze in elkaar versmelten of in elkaars kernbeeld binnendringen waar zij ongerept blijven bestaan omdat zij in vorm en kleur verschillen van de moederschoot of van de module die zij hebben aangerand. Die werken zijn kleurige en vinnige ontmoetingen, dialogen tussen verschillende wezens die iets met elkaar gemeen hebben, die segment zijn van een cirkel en hun bolle vorm niet ongerept hebben kunnen bewaren, het zijn uitwassen die hun stam zijn kwijtgeraakt en geordend hun identiteit bevestigen om meteen daarna uitbundig een andere wilde plant te worden, kapot gesneden blad van donker, bruin of blauw dat een vreemde herfstwind van een barokke boom heeft geplukt.
L’abstraction a beaucoup de visages et offre bien des possibilités, particulièrement à un artiste comme Léopold Plomteux qui manipule des motifs de couleur avec une inventivité remarquable, les ordonne en un élan répétitif et réalise en plus des compositions surprenantes en se servant de ce qu’on pourrait appeler des formes libres mais tout aussi bien maîtrisées.
Ces formes font partie d’un ensemble dominant; elles sont seules néanmoins parce que dans le carambolage d’obscurité et de lumière et de divers plans de couleurs croissent des rythmes individuels qui sont sensés et éloquents, même si l’image totale tend à les maîtriser.
Plomteux juxtapose ainsi des coupures qui se fondent ou s’installent dans le centre de l’être avoisinant où elles demeurent intactes parce qu’elles diffèrent en forme et en couleur du giron ou de la matrice qu’elles ont attaquée et envahie.
Ces œuvres-là sont des rencontres coloriées et vives, des dialogues entre des êtres différents qui ont néanmoins quelque chose en commun, qui sont le segment d’un cercle et n’ont pas su garder inaltérée leur entité de rondeur; ce sont des excroissances qui ont quitté le tronc où elles ont grandi et qui se rangent un instant pour confirmer leur identité et devenir tout de suite après une plante sauvage et exubérante ou une feuille d’obscurité, de brun ou de bleu portant des incisions et qu’un étrange vent d’automne a cueillie sur un arbre baroque. hugo brutin (a.i.c.a.)
Jacques VERDUYN
Jacques Verduyn is een kunstenaar die zweert bij de klassieke schoonheididealen.
We komen ze dan ook al vaker tegen die ranke naakte vrouwtjes, leunend tegen een wand, het bad instappend, zich in al hun schoonheid voorzichtig wentelend, zich wellustig uitstrekkend op een divan, gehurkt op een witglimmende ruitjesvloer of een lyrisch mozaïk.
Het is verbluffend hoe Verduyn die verfijning in zulke vaak kleine exemplaren voor mekaar krijgt.
(naar Johan Debruyne)
Jacques Verduyn zegt zelf over zijn werk : "Mijn opzet is eigenlijk heel eenvoudig, sculpturen maken die ik zelf goed vind en waar anderen hopelijk ook kunnen van genieten. Noem het 'Kunst om de kunst', een eigentijdse en persoonlijke visie gesteund op een verleden, op een westerse traditie. Ik probeer een alledaagse familiale realiteit te reproduceren met het bevriezen van een menselijke warmte als enige functie.
Hoewel ik vanaf 1970 tot het midden van de jaren tachtig alledaagse situaties op een hyperrealistische manier in levensgrote beelden gestalte gaf, begon mijn interesse te evolueren naar schoonheid, de schoonheid van een houding, een beweging, een rug. Om dat te verwezenlijken moet je het menselijk lichaam en de plastische taal grondig kennen en beheersen.
Mijn werk is geen vlucht in het verleden. Ik beschouw het meer als een continuïteit van de westerse kunst. Mijn betrachting is bezielde schoonheid te creëren. Voor mij betekent kunst: leven! Oorspronkelijkheid en persoonlijke vrijheid acht ik dan ook van kapitaal belang. In het leven maak je keuzes. Ik heb gekozen voor realisme en het uitbeelden van de mens. Het lelijke wil ik zo vlug mogelijk vergeten.
Ik vind het aangenaam om op een terras die indrukken te laten bezinken met een goed glas Toscaanse wijn, of in een restaurant nieuwe uitdagingen te bedenken."
Chaque création en petit format dégage une atmosphère intimiste que je considère comme étant typique de l’art européen (Vermeer, Renoir, Degas, Toulouse-Lautrec, Gustave De Smet,…) Un art qui contraste fort avec les formats gigantesque et la froideur de l’art américain.
Continuant à contribuer à une “tradition européenne”, j’ai commencé une série de bas-reliefs : fragments dans lesquels une grande maîtrise du métier joue également un rôle prédominant. En idéalisant l’Homme, le sculpteur grec en fit un demi-dieu. Le sculpteur classique ne fait rien d’autre qu’imiter cet idéal grec.
J’essaie aussi de restituer la splendeur de l’être, en lui donnant une forme aussi vivante et parfaite que possible. C’est ma façon à moi d’aborder la “condition humaine”.
Outre les figures en polyester, je m’intéresse aussi à des petites figurines en terre cuite . Artiste contemporain et, je le crois, bien attentif à l’évolution de son siècle, j’ai admiré sans réserve les fresques en terres cuites crétoise, grecques, étrusques et romaines. Ces exemples illustres m’ont incité à ne pas éviter le défi que constitue une pareille matière.
L’argile molle me permet de fixer les instantanés plus directement et plus rapidement. Chaque caresse des doigts sur cette terre, la direction de la pression d’un pouse, la légèreté des nuances, de la couleur... tout doit contribuer à la poursuite inlassable de la beauté et à maintenir vivant la splendeur de la vie. Joie de vivre dans la reproduction des gestes quotidiens perpétués dans la grâce et la beauté, comme nous la retrouvons dans les sépulcres égyptiens ,grecs ou étrusques, ou chez Watteau, chez les impressionnistes… Il ne faut pas perdre de vue que, tout comme les impressionnistes, nous vivons en ce moment une période de plus de quarante années de paix, en Europe en tout cas. Cette paix porte les artistes européens à jeter sur la vie un autre regard que celui de la génération qui a connu la guerre ou de grandes dépressions.
Tout comme Watteau ,au XVIIIe siècle, se fit le chantre de l’aristocratie, et les impressionnistes au XIXe siècle s’appuyèrent sur la vie quotidienne de la bourgeoisie, mes oeuvres sont des reflets de la vie contemporaine, et des êtres qui, aujourd’hui, nous entourent. (Jacques Verduyn)
